26 Şubat 2014 Çarşamba

Esra'nın Evde Doğum Hikayesi

Merhaba Sevgili BYBO Okurları,

Tam yirmi sekiz gün önce bu saatlerde, bu satırları yazdığım odada küçük kızımın dünyaya geliş macerası başlamıştı. Nasıl yani? Evde mi? Evet, kendi sıcak yuvamızda... 

Her zaman için, hatta hamile kalmadan önce bile, normal doğum taraftarı bir insandım. Bir gün hamile kalırsam bebeğimi doğal bir şekilde bu dünyaya getirmek isterdim. Bunda kendi annemin de bizi, üç çocuğunu, normal doğumla evde dünyaya getirmiş olmasının etkisi büyüktü sanırım. Tamam, normal doğum istiyorsun da evde olsun diye niye fantazi kuruyorsun demezler mi adama? Derler. 

Neden evde peki? 

Hastalandığında ilaç kullanmaktan ölesiye korkan, hastalıklarına yokmuş gibi davranan ve onların da bu şekilde geçip gittiğini görünce bu tavrını koruyan, hastanelere karşı neredeyse fobisi olan bir insanım. Bir de hastanede doğum yapanların kötü anılarını dinleyince evde doğum yapma isteğim daha da güçlendi. Tamam, istiyorum da başta eşim olmak üzere hiç kimseye kabul ettiremiyorum bunu. Herkes, “Saçmalama, bu devirde böyle şey mi kalmış? Ya sana bir şey olursa? Ya işler ters giderse?” diye söyleyip duruyor. Kabul, işin risk boyutu var. Ama zaten ben de doğuma kadar kontrollerime gitmiş bir insanım. Bebekte de, ben de de bir sorun yok. En son, doktorum normal doğum yapabileceğimi de söylemiş. Benden rahatı yok artık. Merakla kızımın dünyaya geleceği günü bekliyorum. 

Bu arada doğuma neredeyse yirmi gün kala annem yanıma geliyor. Kızımız için yapılacak şeyler var, lavanta keseleri, nevresim takımları vs. Bir de yanımda olsun istiyorum, sonuçta kızımızın ne zaman geleceği belli değil. Doğuma on gün kala artık herkes arıyor. Ne zaman doğuracaksın? Daha gelmedi mi misafirimiz? Ne zaman, ne zaman?... Bir süre sonra bu sorulardan fenalık geliyor evet. Biliyorsun, herkes iyi niyetinden soruyor. Ama bu soruların tek muhattabı sen olunca hiç hoş olmuyor. Bir yandan da, gerçekten de ya ne zaman gelecek bu bebek, diye sorarken buluyorsun kendini. Neyse işte, günler böyle geçiyor. 

Annemle biz her gün erkenden kalkıyor, kahvaltımızı yapıyor, kahvaltı masasında doğum üzerine pozitif sohbetler yapıyoruz. Gerçekten de hakkını ödeyemem, bir gün bile olumsuz bir şey anlatmadı annem. Bana büyük bir manevi destek oldu. Evde doğum yapma isteğime olumlu yaklaşan tek kişi o'ydu. Ama o da sonuçta anne, işlerin ters gitmesi durumunda bana ya da bebeğe bir şey olmasından ya da benim o kadar cesaretli olamayabileceğimden korkuyormuş içten içte. Bunu tabii ki doğum gerçekleştikten sonra söylüyor. 

Doğuma kadar normal hayatıma devam ediyorum, hamileliğimin bir buçuk ay kadarı bitkisel hayat yaşadığım, mide bulantısından ve kusmaktan ayakta duramadığım, hiçbir şey yiyemeden yattığım doğrudur. Ama mide bulantıları ve kusmalar geçince, o günlerin acısını çıkarırcasına yaşıyorum. Doğum yaptığım güne kadar tüm işlerimi kendim yapıyorum. Düzenli olmasa da pilates ve son haftalarda yürüyüşler yapıyorum. Doğuma 10 kilo fazlayla giriyorum. Yani hareket, hareket, hareket. Çok önemliymiş gerçekten. 

Peki, bu sürece nasıl hazırlanıyorum? 

Klişe belki ama her şey psikolojik. Yani, insan bir kere zihnen, ruhen hazırlanırsa her şey daha kolay oluyor. Bir kere bu süreci, hamilelikle beraber doğumu olduğu gibi, yani doğal bir süreç olarak görüyorum en başından beri. Sonuçta, bu dünya var olduğundan beri milyarlarca kadın aynı şeyleri yaşadı. Ben de onlardan biriyim. Tamam, insan kendini özel hissetmek istiyor, sanki her şey bir tek onun başına geliyormuş gibi düşünüyor ama aslında öyle bir durum yok. Ben bu satırları yazarken, siz okurken bile kim bilir kaç tane bebek geliyor dünyaya… O kadınlar yaptı, onlar da senin gibi etten kemikten canlılar. Sen de yaparsın. Böyle böyle hazırlandım. 

Bu arada doğumun süreçlerini okuyorum; desteksiz doğum hikâyeleri, evde doğumlar okuyorum. Birçoğu, hatta neredeyse hepsi yurtdışından, bunu eşime söyleyince “Sen söyledin, onlar yurtdışındaymış. Burası Türkiye.” diyor. Sanki oradaki kadınlar farklı bir canlı türüymüş gibi. Sanki ben onlar kadar güçlü değilmişim gibi... Onun da bana bir şey olmasından korktuğu için böyle dediğini biliyorum ama yılmak yok tabii ki. Onu da ikna etme çalışmalarım sürüyor hep. Hergün hayalini kuruyorum. Geceleri yatarken, belki de yarın gece burada bebeğimizi uyutmaya çalışıyor olacağım diyorum eşime. Gülümsüyoruz. Son günler çok uzun geliyor. Bir an önce kucağıma almak istiyorum onu. Ama o ne zaman geleceğini biliyor. En çok da onun bu hakkını elinden almak istemediğim için doğal, müdahalesiz bir doğum istiyorum. O ne zaman kendini hazır hissederse o zaman! 

28 Ocak akşamı, evde annem, ben ve eşim oturuyoruz. Hala yapılacak işler var bana göre. Ev kızımız için hazır değil sanki. Diyorum ki daha odasındaki mobilyaları bile düzenlemedik, daha nevresimlerini bile sermedik; tabii ki gelmez bu kız, her şeyin hazır olmasını istiyor. Onları da güç bela kaldırıp odasını, şimdilik bizim odamıza koyacağımız karyolasını hazırlıyoruz. Hıh, tamam işte, şimdi oldu, diyorum kendi kendime. Artık gelebilir. Zaten yarın, 29 Ocak onun beklenen doğum tarihi. O gece yatarken karyolasına dokunuyorum. Gülümsüyorum yine. Gece iki gibi uykudan uyanıyorum, zaten son on gündür deliksiz uyku nedir unutmuşum. Kalkıp lavaboya gidiyorum. Çok hafif bir kramp var ama hemen geçiyor. Gelip yatıyorum. Beşe doğru tekrar uyanıyorum. Yine aynı kramp ama önemsenmeyecek kadar hafif, belki de ben vücudumu dinlediğim için hissediyorum. Sabah her zamanki gibi erkenden kalkıyoruz, annemle kahvaltı faslı var. Sonra oturuyoruz annemle, ben son sıralarına geldiğim battaniyeyi, annem de torununa ördüğü yeleği alıyor eline. Sohbet ediyoruz. 

Öğlen 12.05’te lavaboya gidiyorum (evet, saati not etmişim), pembe sümüksü bir şey gelmiş. Nişan diyorum, okuduklarımdan. Anneme gösteriyorum. Tamam, evet diye onaylıyor. O an o kadar mutlu oluyorum ki… Büyük gün bugün demek diye. Ama bir yandan da ilk doğumların uzun sürebileceği geliyor aklıma, o zaman bir gün içinde falan gelir herhalde diyorum. Annemle öğle yemeğimizi yiyoruz, annem sürekli soruyor sancın var mı diye. Var gibi, yok gibi, belki de tamamen psikolojik. Tabağımı bitiremiyorum nedense. Kalkıyorum. Örgüye devam ediyorum. Annem de yanımda. Sanki sancılarım başlıyor. Hemen yanıma bir not kâğıdı alıyorum. Sancıları not ediyorum. İlki 12.54’te başlıyor. Bir süre on beş dakika arayla devam ediyor. 

Sancılar çok hafif, nedense bana bir temizlik aşkı geliyor. Lavaboları ovuyorum, evi toparlıyorum. Bir yandan da mutluyum deliler gibi. Annem Ahmet’e haber verelim mi, diyor. Yok, daha erken, o şimdi gelirse hemen hastaneye götürmek ister; ben böyle rahatım, diyorum. Sancıları ayakta geçiriyorum, çömelme hareketleri yapıyorum. Her şey çok güzel. Aralarda oturuyorum, örgüye devam, battaniyeyi kız doğmadan bitireyim derdindeyim. Annem de gülüyor, bir gören olsa ne der bize diye. Kızın doğumu başlamış, bunlar örgü derdindeler. Hey Allah’ım! 

Saat 2'de sancıların şiddeti bir kademe daha artıyor, ama hala dayanılmayacak bir şey değil. O sırada eşim arıyor, ben gayet normal bir şekilde konuşuyorum. Her zamanki şeyler işte diye geçiştirip kapatıyorum. Hala ayaktayım, evde geziniyorum. Bildiğim duaları okuyorum, kızımla konuşuyorum. Beni yaratanla konuşuyorum. Allah’ım benim yaratıcım sensin. Şimdi bu minik can da benim aracılığımla dünyaya gelecek. O an geldiğinde yardım et bana diyorum, çünkü sen beni en iyi bilensin, bana ancak sen yardım edersin. Öyle güzel geliyor ki bu. Bu arada annem de dualar okuyor. Ev sessiz, sadece ben, kızım, annem ve muhabbet kuşumuz Babuş var. O da sessiz, sanki olacakları hissediyor. Güzel şeyler düşünüyorum, gittiğim güzel bir yeri mesela, bir deniz kenarını. Dalgaların sesini. Güzel anıları.... Sancıları birer dalga gibi düşünüyorum. Evet gitti, bir daha gelmeyecek. 

Ve kızım bana bir adım daha yaklaştı. Artık her şey ileri doğru gidiyor. Doğumla ilgili okuduklarımdan aklımda kalan, kulağıma küpe olan şey, sancılar düşmanım değil, dostum olduğu ve bana bebeğimi getirdikleri. Böyle düşününce, sancıyı kötü bir şey olarak görmeyince, kendini teslim edince her şey inanılmaz kolay oluyor. Diyorum ki kızım da uğraşıyor şu an bana gelmek için, onun işini kolaylaştırmam gerek. İki kırk beşe kadar bu şekilde dolaşıyorum evde. O sırada hafif bir mide bulantım oluyor ve karnımın üst tarafında bir tekme hissediyorum. Sanırım o ana kadar karnımda çapraz duran kızım pozisyon değiştirip tam kafa üstü durmaya başlamış. Şimdi yürümeyi bırakıyorum, içimden dizlerimin üstüne çökmek geliyor. Koridorda dolanmayı, sallanmayı bırakıp oturduğumuz yere geliyorum. Bir gün önce ortalığı toparlarken eski bir çarşaf vardı, eşimden dolabın yüksek bir rafına koymasını isteyecektim ki ne olur ne olmaz, belki doğumda lazım olur diye geçirmiştim içimden. Sonradan annemin de aynı şeyi düşündüğünü öğrendim. Annem o çarşafı kanepenin önüne sermiş, altına da bir naylon örtü sermiş. Böylece doğum yerim hazır oluyor. 

Minderin üstüne dizlerimin üstüne çöküyorum. Sancılar artık biraz daha şiddetleniyor. Bağırmıyorum ama inlemek iyi geliyor, çok tatlı bir uyku geliyor sancı aralarında. Uyumak istiyorum anne, diyorum. Kollarımı ve başımı kanepenin üstündeki yastıklara koyuyorum. Şimdi kızımın baskısını daha çok hissediyorum. Arada tuvalete gitme hissi geliyor. Kalkıyorum ama yürümek de gelmiyor içimden. Tekrar minderin üstündeyim. Annem bir yandan belime masaj yapıyor, bir yandan dualar okuyor mırıldanarak. Ben de güzel şeyler düşünüyorum. Az kaldığını düşünüyorum. Bacaklarımı iyice birbirinden ayırıyorum, içimden böyle yapmak geliyor. Ikınma hissi geliyor. Hafif hafif ıkınıyorum. Bu arada sadece pembe sümüksü sıvı geliyor. Saat sanırım 5'e kadar falan bu şekilde devam ediyor. Sancılar daha şiddetli artık. 

Aşağı tarafta bir yanma hissi oluyor, elimi götürüyorum. Yumuşak bir şeye dokunuyorum. Sonra o şey birden patlıyor. Sonunda suyum patlıyor. Annem bebek de birazdan gelir, diyor. Ikınmaya devam et. Artık kızımı hissedebiliyorum. O da kendini itiyor. Elimi atıyorum, kafasını hissedebiliyorum. O an bana bir gülme geliyor. Geliyor anne, geliyor! diyorum gülerek. O kadar muhteşem bir his ki. Acı yok, yanma hissi bile güzel geliyor. Büyük bir haz. Bir ya da iki kez ıkınıyorum ve kızımın kafası çıkıyor. Annem kafası çıktı, durma bir kez daha ıkın, diyor ve çok hafif bir ıkınmayla kızım doğuyor, mindere yumuşak bir iniş yapıyor. Ben doğdu, inanamıyorum doğdu, şükürler olsun! diyorum. 

Kızım çıkar çıkmaz ağlamaya başlıyor. Önceden dezenfekte ettiğimiz makas ve ip kenarda duruyor. Anneme göbek bağını kesmeden önce biraz bekleyelim diyorum, kızım gözlerini bana dikmiş bakıyor. O görüntüsü sanırım ölene dek hafızamdan silinmeyecek. Öyle güzel bir bebek ki… Göbek bağını ben kesiyorum. Bir ıkınmayla bebeğin eşi de düşüyor. Sonra annem göbeği bağlamaya çalışıyor. Ama o ana kadar gayet sakin olan annemin heyecandan elleri titriyor. O kadar titriyor ki çekiştirmekten ip kopuyor. Sonra ben bağlıyorum. Hemen bir havluya sarıp kucağıma alıyorum bebeğimi. Kenara geçip oturuyorum. Kucağımda, gözlerini dikmiş bana bakıyor. Hoş geldin kızım diyorum. Hoş geldin… Sonra göğsüme koyuyorum. Sütüm henüz yok ama mememi yalıyor, ağzına almaya çalışıyor. O sırada annem ortalığı toparlıyor. 

Sonra babasını arıyorum. Hep dalgasını geçtiğim şey gerçek olmuş. Sen işteyken ben doğuracağım, sonra da kapıda kızımla seni karşılayacağım derdim. Arıyorum, kızımız doğdu, evdeyiz, gel hadi, diyorum. Şaka yaptığımı sanıyor. Kızın ağlama sesi duyulunca bizim kızımız mı o, diyor. Evet diyorum, gel hadi. On dakika içinde evde oluyor. Gelip de beni kucağımda kızımızla görünce dizlerinin bağı çözülüyor, yere dizlerinin üstüne çöküyor. Sonra yanımıza geliyor. Bize bakıyor. Ne diyeyim ben sana, dediğini yaptın sonunda diyor. Benle gurur duyduğunu belli eden gözlerle bakıyor, sevinçle. O şekilde birlikte oturuyoruz bir süre. Sonra annem kızımızı babasına bırakıyor. Ben kısa bir duş alıyorum. Üzerimi giyiniyorum. Kızım yine kucağımda. Eşimin ailesine haber veriyoruz. Onlar da geliyorlar. Bir şeyler yiyoruz birlikte. 

Sonra bebek ve benim kontrolümüz için evimizin yakınındaki devlet hastanesine gidiyoruz. Bebeğimiz 50 cm ve 3.550 gr doğmuş. Sağlığı gayet iyi. Ben de iyiyim. Yırtığım varmış bir tane, o dikiliyor. O sırada namım tüm hastaneye yayılmış bile. Evde doğuran kadın diye. Büyük cesaret diyorlar, ne var ki diyorum, son derece doğal bir şey. Dikişim doğumhanede atılıyor bu arada. En sondaki kabinde bir kadın doğurmaya çalışıyor, çığlık çığlığa, ebeyle kavga dövüş. Evde doğum yapabildiğime bir kez daha şükrediyorum. Ebe de kaçıncı doğum, diye soruyor. İlk diyorum, bir kez daha şaşırıyor. Ama sonra, boşver, en güzelini yapmışsın, diyor. Dikişim atılınca odaya geçiyoruz. Ne olur ne olmaz diye bir gece orada tutuyorlar. 

Gece heyecandan mı, mutluluktan mı bilmiyorum uyuyamıyorum bir türlü. Durmadan kızımıza bakıyorum. Halbuki sancılar sırasında ne kadar uykum gelmişti, bir doğsun bebeğimiz, uyuyacağım, diyordum. Ama gözümü bile kırpmadan sabah oluyor. Sonrasında bebeğimizin kontrolleri yapılıyor ve evimize dönüyoruz. Artık üç kişilik bir aileyiz. 

İşte minik Ayşe Ece ve benim doğum maceramız. Gerçekten de iyi bir ekip olduk kızımla ve hayatımdaki belki de en güzel anılardan birini yaşamış oldum. İnşallah tüm anne adayları benimki gibi güzel bir doğum yaşar. Son olarak söyleyebileceğim tek şey, bedeninize ve bebeğinize güvenin. Onlar zaten her şeyi yapıyor. Sizin yapmanız gereken tek şey kendinizi onların eline teslim etmeniz.

Sevgiler,

Esra

25 yorum:

  1. Çok büyük bir keyifle okudum, ben de epiduralle normal doğum yaptım. Hamileliğim boyunca evde doğursam olmaz mı deyip durdum kocama. O zaman evde doğurabileceğime güveniyordum. Yanımda sizin anneniz gibi destekleyen bir büyüğüm olmasını isterdim. Çok şanslısınız o açıdan. Kızınıza da maşallah, çook tatlı, Allah analı babalı büyütsün. Okurken bir kadın olarak gurur duydum sizinle. Doğumu olması gerektiği gibi doğallıkla göğüslemişsiniz. Annenizi de, sizi de tebrik ederim. Kızınıza da sağlıklı, mutlu ve uzun bir ömür dilerim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Güzel dilekleriniz için çok teşekkür ederim :)

      Sil
    2. Muhtesem, muhtesem,muhtesem! Anneniz eli opulesi kadin dogrusu ve sizinle de gurur duydum. Kendime olan inancimi tazeledim sayenizde. Ben daha gebeligimin ortasindayim, henuz vaktim var ve en guzel dilegim dogumun sizinki kadar dogal seyretmesi. Lakin bir destekcim yok. Ben de kizimla konusuyorum zaman zaman, bana yardim etmesi icin. İnaniyorum duyuyor ve beni destekliyor. Rabbim izin verirse her sey yolunda gidecek. İnaniyorum. Sizi de bebeginizi de sevgiyle kucakliyorum. Omrunuz mutlu olsun...

      Sil
    3. Muhtesem, muhtesem,muhtesem! Anneniz eli opulesi kadin dogrusu ve sizinle de gurur duydum. Kendime olan inancimi tazeledim sayenizde. Ben daha gebeligimin ortasindayim, henuz vaktim var ve en guzel dilegim dogumun sizinki kadar dogal seyretmesi. Lakin bir destekcim yok. Ben de kizimla konusuyorum zaman zaman, bana yardim etmesi icin. İnaniyorum duyuyor ve beni destekliyor. Rabbim izin verirse her sey yolunda gidecek. İnaniyorum. Sizi de bebeginizi de sevgiyle kucakliyorum. Omrunuz mutlu olsun...

      Sil
  2. harikasınız.. hayalimdeki doğum..

    YanıtlaSil
  3. tamam doğal olan evrenin bize sunduğu normal doğum fakat herşey normal olsada herşey yolunda gözüksede kocaman bir risk görmezden gelinmiş beklenmeyen bir etki ile bebekte annede hayatından olabilirdi eve bir doktor gözetime getirilebilirdi illa evde yapılmak isteniyorsa benim adıma iyi bir örnek teşkil etmiyor maalesef...

    YanıtlaSil
  4. Harikasınız. Gözlerim dolundolu okudum. Allah onu size bağışlasın

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Amin. Hepimizin yavrularını inşallah.

      Sil
  5. çok güzel, çatır çatır doğurmuşsunuz!

    benim de özendiğim ama cesaret edemediğim şey, evde doğurmak. ikisini de normal, ama hastanede doğurdum, ikincisinde akıllıanıp epizyo kesiği istemediğimi hasta onay formlarına yazdım ve hastanede de olsa daha doğal doğurdum (ben de oturup yazayım 2. doğumumu!).

    annenize de çok selamlar, keşke benim annem de panik panik yapacağna sizinki gibi davransaydı :)

    acaba bu doğum hikayesini ben de yayınlayabilir miyim kendi blogumda (tabii ki kaynak göstererek)?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim :) Anneme çok şey borçluyum gerçekten. Adresinize mail attım bu arada.

      Sil
  6. Çok doğum hikayesi okudum, gerçekten beni sizinki gibi etkileyen olmadı. Annelik gücü böyle bir şey herhalde. Doğumuma kadar tekrar tekrar okuyacağım. Umarım bebeğiniz de sizin gibi kararlı ve güçlü olur.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Size ilham verebildiysem ne mutlu. İnşallah bebeğinizi sağ salim alırsınız kucağınıza.

      Sil
  7. 12 haftalık hamileyim ve evde doğurmak istiyorum dediğimde garip garip bakıp gülümsüyorlar bana.. Hastanenin o soğuk, sevimsiz ortamında olmak istemiyorum hayatımın en güzel anında.. Gözüme uyku girmiyor günlerdir ne yapar ederim de evde doğururum diye.. Ama yazınızı okudum ya güç aldım, yapabilirim dedim.. Benim annem sizin anneniz kadar sakin olmadığından sanırım bir doğum ebesine ihtiyacım olacak, onu da nasıl ayarlarım şimdilik bilmiyorum.. Kendinizle gurur duymalısınız ve eminim kızınız da büyüyünce sizinle gurur duyup güç alacaktır sizden.. Sevgiler

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Epey oldu buraya bakmayalı. Siz yazdığınızda 12 haftalık hamileymişsiniz, şu an 25-25'da falan olmalısınız. Umarım her şey yolundadır. Sizinle aynı fikirdeyim, hastane ortamı bana da cazip gelmiyordu. Şanslıydım ki böyle bir annem vardı. İnşallah siz de hayallerinizdeki gibi mutlu, güzel, sağlıklı bir doğum yaşarsınız. Danışmak istediğiniz şeyler olursa seve seve yardımcı olurum :)

      Sil
  8. Merhaba zevkle okudum bende kendi sancimla ve epidural almadan normal dogum yaptm doguma kadar aci tecrubeler duysamda rahat olmaya calstim 1hafta duzensz sancilar cektm geceleri sabahlara kadar otrdum 39.haftanin basnda nisanim geldi evet az kaldi dedim 2 gun daha sanci cekerek bekledm sancilar cok fazla dgldi beklemeyi goze alsam 1hafta daha beklerdm ama kasilmalarm siddtli ve uzun sureli olunca bebegm icin endiselenp hastaneye gttm 2saate kalmadan aldm oglumu kucagima normal dogum muths bi duygu ama yine de evde yapmayi goze alamam :)

    YanıtlaSil
  9. offf...helal olsun...inanmadım önce...okadar yani....!

    Cesaretine hayran kaldım. Allah da yardımcın olmuş...çünkü doğum bu aksi bir durumda olabilirdi. hele birde bebek doğum pozisyonunu almamış. ne diyim....

    YanıtlaSil
  10. Suan hungur hungur agliyorum normal dogum yapmis biri olarak.. Oglumda 79 gunluk bana garip garip bakiyor bu kadin neden sumuklerini cekip duruyor diye.. Harikasiniz...

    YanıtlaSil
  11. Cok guzel bir dogum hikayesi. Keske keske benimda normal olsaydi. 2ye rabbim nasip eder insallah

    YanıtlaSil
  12. Örgü ördüğünüzden bahsetmişsiniz, hala örmeye devam ediyorsanız güzel bebek örgü modelleri için ;

    http://www.bebekorguleri.com u ziyaret edebilirsiniz.

    YanıtlaSil
  13. Bayıldımmmm ınanılmazzz masallahh sızee gece gece duygulandım 🙏🏼

    YanıtlaSil
  14. 14 haftalık hamileyim. Tahmin edersin ki cook duygulandim. Yazini hamile degilken okudugumda bu kadar olmamisti. Simdi hungur hungur agliyorum

    YanıtlaSil
  15. 14 haftalık hamileyim. Tahmin edersin ki cook duygulandim. Yazini hamile degilken okudugumda bu kadar olmamisti. Simdi hungur hungur agliyorum

    YanıtlaSil
  16. Bu yorum yazar tarafından silindi.

    YanıtlaSil
  17. Cook guzel anlatmış ve yaşamışsınız...
    Herkese böyle doğum nasip olsun inşaallah. Kararınız ve planlarınız hakkında özelden konuşmak isterim mümkünse...

    Saglıklı bir ömür diliyorum ikinize de...

    YanıtlaSil

Yorumunuz için teşekkür ederim

Bebek Yapım Bakım Onarım

Bebek Yapım Bakım Onarım