18 Ağustos 2013 Pazar

Dilek'in Bebek Yapım Günlüğü — Bölüm 17

Herkese Merhaba,

Geçen hafta dizim en heyecanlı yerinde bitmişti :) Devamını anlatıyorum:

Eczaneden eve geldiğimde, evim de kafam da karmakarışıktı. Marketten aldıklarımı mı yerleştirsem, kahvaltı soframı mı toplasam, yoksa testi mi yapsam diye bir süre düşündüm. Testi yapıp, negatifi görmeden kafamı toplayamayacağım belliydi. Önce testi yapmaya, yapıp kurtulmaya karar verdim. 

Genelde test yapma anı nasıldır. İstenen miktardaki idrarı testin uygun yerine koyar, heyecanla sonucu beklersiniz. Ben o kadar çok yaşamıştım ki bu çok heyecanlı anları, artık büyüsünü kaybetmişti. Testin gerekliliklerini yaptıktan sonra sonucun belirmesini beklemektense testin kutusuydu, ambalajıydı toplamaya başladım. Topladıktan sonra göz ucuyla teste baktım. Sağdan sola doğru giden bir akış vardı. İlk önce çıkan çizgi bilindiği gibi pozitif de negatif de olsa çıkan çizgiydi. Ben bundan sonrasını daha önce hiç görmemiştim. Saniyeler içinde testin üzerinde son derece net ikinci bir çizgi daha belirdi. 


Hani çizgi filmlerde olur ya, çizgi kahraman bir şey görür ama inanamaz, gözlerini ovuşturur tekrar tekrar bakar. Ben de aynen öyleydim şimdi. İnanamıyordum. 

Bu, hamileyim demek miydi? Hadi canım! hamile olsam bile bunu sıradan insanlar gibi evde kendi yaptığım testle mi öğrenecektim? Birkaç kez kan tahlili, tekrar eden doktor muayeneleri olmayacak mıydı? 

Ellerim titriyor, kalbim ağzımda atıyor, bir yandan da soğuk soğuk terliyordum. Aynaya baktığımda yüzüm bembeyazdı. Sevinç ya da üzüntü değildi hissettiğim şey. Sadece ŞOKtu. Bilgisayarın başına gelip çevrimiçi durumda olan kardeşime yazdım. Konuşmayı aynen kopyalıyorum:

Ben: sana bişey dicem ama çok şaşırcaksın
Kardeşim: Ayy ne? şaşırmıcam
Ben: test yaptım
Kardeşim: hamileyim deme inan bayılırım
Ben: hamileyim diyemem 
Kardeşim: şüpheli çıktıBen: ama çift çizgi çıktı
Kardeşim: hadi canım
Ben: ciddiyim
Kardeşim: abla yemin ederim hamilesin.

Bu cümleyi duymak beni kendime getirdi ve ağlamaya başladım. O sırada kardeşim telefonla aradı. Açtım ama konuşamadım. Ağladığımı duyunca o da ağlamaya başladı. Karşılıklı biraz ağlaştıktan sonra hemen doktora gitmeye karar verdik. O da gelecekti. Buluşma yerini ve saatini kararlaştırıp kapadık. 15 dakika sonra civardaki hastanelerin en az yoğun doktorunun odasının kapısındaydık. 

Yeğenim evden çıkmadan önce benim için bir resim yapmış, beklerken bana onu verdi. Resimdeki Dilek kocaman gülümsüyordu ama ben evde yaptığım teste hiç güvenmediğimden sevinme moduna girmemiştim henüz. Benim seçeneklerime göre ya test bozuktu ya da başka bir sorun vardı. 7 yıl sonra onca ilaca onca tedaviye rağmen olmayan şey şimdi durup dururken mi olacaktı? Buna inanmam çok zordu. Bana saatlerce sürmüş gibi gelen bir vakit doktorun kapısında bekledik. Sonunda çağırdılar. 

Odaya girip oturduğumda doktorun sorduğu ilk soru şuydu: ¨Hamile misiniz?¨ Ben bu soruya tabii ki evet diye cevap vermedim. Evde test yaptığımı, pozitif çıktığını ama hamile olduğumu sanmadığımı söyledim. Doktor o testlerin genelde doğru sonuç verdiklerini söyledi. Daha sonra beni muayene bölümüne aldı. Uzanmadan önce pardösümü çıkarınca gerçek dünyaya döndüm ve çok utandım. O ruh haliyle üzerimde ne olduğuna bile bakmamış gibi görünüyordum. Eşofmandan pijamalığa geçiş yapmış, ağzı burnu yamuk bir eşofman altı, üzerinde sadece uzun kollu olduğu için tercih ettiğim rüküş bir tişörtle doktorun karşısındaydım. Tabii ki bu his birkaç saniyeden fazla sürmedi. Bir an önce bu çift çizginin gerçek olup olmadığını öğrenmem gerekiyordu. Uzandım, doktor ultrason cihazını karnıma koydu. Bir sola bir sağa gezdirdi ve bombayı patlattı:

Doktor: İşte kese, gebesiniz! 
Ben: Nasıl yani? Nasıl olur? 
Doktor: İşte bakın burada. Ben: İnanamıyorum. Kesin mi? Yani bu kesin hamileyim mi demek? 
Doktor: Evet 5 hafta 2 günlük hamilesiniz. 

Ben sedyede, kardeşim odanın girişinde ağlamaya başladık. Doktor, hemşire herkes bize bakıyor. Durumu anlatınca onlar da sevindiler. Herkes çok mutluydu ama ben hala mutlu değildim. Çünkü hala olayın gerçekliğini idrak edemiyordum. Doktor hayırlı olsun, tebrikler gibi iyi dileklere geçmişti ama ben hala acabalardaydım. Kan tahlili yapmayacak mıyız diye sordum. Doktor gerek olmadığını, kesenin son adet tarihimle uyumlu olduğunu, her şeyin normal ve iyi olduğunu söyledi. Ama ben ısrarla kan tahlilinde de pozitifi görmek istiyordum. Ne kadar ısrar etsem de doktoru ikna edemedim. Doktor çok yorulmamamı, ağır iş yapmamamı, eşimle bir süre yakınlaşmamamı tavsiye etti. Ben tam bir psikopatlık örneği bir davranışla “Bunu herkese tavsiye ediyor musunuz yoksa bende bir riskli bir durum mu var?” diye sordum. Hiçbir sorun olmadığını sadece madem bu kadar uzun bekledin biraz dikkatli olman için uyardığını söyledi. 2 hafta sonra kalp atışını duyabileceğimizi söyledi. 

Doktorun odasından çıktık. Daha sevinçten döktüğümüz gözyaşları gözümüzde kurumamıştı ki ben yine karamsar Dilek’e teslim olmuştum.

Ben: Ya benim içime hiç sinmiyor, kan mı versem? 
Kardeşim: Abla nesi içine sinmiyor? Tamam, işte her şey normal. 
Ben: Ne bileyim değerler falan düşüktür belki, umutlanmayalım boşa. 
Kardeşim: Kadın keseyi gördü, daha ne olsun. Kan falan verme, hadi çıkalım buradan. 
Ben: Neyse kanamam falan olmazsa yarın kan tahlili yaptırırım. 
Kardeşim: Neden kanaman olsun, hamilesin işte. Alış bu fikre. 
Ben: (içimden) ama, ama... 

Bu beklemediğim pozitif bende akıl, mantık hiçbir şey bırakmamıştı. Nasıl olur sorusundan kurtulamıyordum. Hatta duruma yeterince inanıp sevinemiyordum bile. Üstelik karnımdaki adet ağrısının tıpkısı olan ağrı da bu hissiyatımı destekliyordu. 

Hastaneden çıkarken telefonum çaldı. Arayan benim gibi PKOS’tan muzdarip, yeni evli bir arkadaşımdı. Açıp hiç müsait olmadığımı, daha sonra arayacağımı söyleyerek kapattım ve kızı tam bir hafta sonra aradım. ☺ 
Eve geldik. Günlerden çarşambaydı ve cuma günü için tüp bebek doktorumla bu gelişmelerden tamamen bağımsız olarak ayarlanmış bir randevum vardı. Bu şartlar altında gitmek gereksiz gibi görünüyordu ama ben gitmeye kararlıydım. Genetik testin sonucunu öğrenmek istiyordum üstelik daha önemlisi hamileliğimi onaylayan doktorun tecrübesine güvenmiyor, daha tecrübeli olduğuna inandığım tüp bebek doktorumun da görüşünü almak istiyordum. Şimdi sıra eşime ve diğer aile bireylerine haber vermeye gelmişti. Bana kalsa kimseye hatta eşime bile kalp atışını duymadan bir şey söylemezdim. Ama kardeşim bu düşüncemi ağzıma tıktı ve telefona sarıldı. Annemi, diğer kardeşimi, hatta kendi eşini arayıp müjdeyi verdi. Babam işteyken telefonla konuşmaları iyi duyamadığı için onu aramamış, akşama bırakmıştı. Sadece eşim kalmıştı bilmeyen. 

Sahi eşime nasıl söyleyecektim? 

Dilek…

23 yorum:

  1. Ahhh iste buydu bekledigim hayal ettigim hissettigim.. inan cok sevindim cok mutlu oldum Allah hayirlisiyla saglikla kucagina almayi nasip etsin Dilekcim

    YanıtlaSil
  2. Çok sevindim. İnşaallah sağlıkla kucağına alırsın bebişini (=

    YanıtlaSil
  3. biliyordummm :)) cok cok sevindim Allah bize de nasip etsin bu duyguyu Dilek, sizi de birbirinize bagislasin, cok dikkatli ol lutfen guzel beslen sakin yorulma

    YanıtlaSil
  4. Dileeeekkk mahfettin benii!
    Başlarda hafif hafif ıslanan gözlerimi çocuklardan saklamak için yanlarından kaçtım. Şu anda yazdıklarımı zor görüyorum, çünkü hüngür hüngür ağlıyorum. :')
    Emzikli anne hassasiyetiyle bu serüveni seninle birlikte yaşadım resmen. Şimdi öyle mutluyum ki kelimeler yetmez ifade etmeye...
    Rabbim rahat bir hamilelik geçirip, sağlıkla bebeğinizi kucağınıza almayı nasib etsin. Bir ömür mutlu olun inşallah...

    YanıtlaSil
  5. Dileeeekkk mahfettin benii!
    Başlarda hafif hafif ıslanan gözlerimi çocuklardan saklamak için yanlarından kaçtım. Şu anda yazdıklarımı zor görüyorum, çünkü hüngür hüngür ağlıyorum. :')
    Emzikli anne hassasiyetiyle bu serüveni seninle birlikte yaşadım resmen. Şimdi öyle mutluyum ki kelimeler yetmez ifade etmeye...
    Rabbim rahat bir hamilelik geçirip, sağlıkla bebeğinizi kucağınıza almayı nasib etsin. Bir ömür mutlu olun inşallah...

    YanıtlaSil
  6. teşekkür ederim hepinize, desteğiniz, iyi dilekleriniz ve dualarınız için...
    dilek seni ağlattığım için üzgünüm ama sevinç göz yaşları diye fazla da üzülmüyorum :)
    ben yine buralarda olacağım inşallah. yine dualarınızı desteklerinizi bekliyor olacağım.

    dilek

    YanıtlaSil
  7. Ay çok çok sevindim. En sonunda erdin muradına. Umarım çok rahat ve sağlıklı bir hamilelik geçirir ve bebeğini sevinçle kucağına alırsın. :)

    YanıtlaSil
  8. ayy duam kabul oldu şuan çok mutluyum Allah analı babalı büyütsün aminnn DİLEK

    YanıtlaSil
  9. Müthişşş bir haber...çoook sevindim... Bana da umut oldunuz Dilek Hanım. Günlüğünüzü hiç kaçırmadan okudum. Bu habere de kendim hamileymişim kadar sevindim. ALLAH TAMAMINA ERDİRSİN SAGLIKLA. GÜNLÜKTEKİ UCU AÇIK BIRAKILAN ZAMANLAR TAHMİN ETTİĞİM GİBİYSE BELKİ DE ERDİRDİ BİLE:)) SANKİ KIZINIZ OLACAK VEYA OLDU DA..NE BİLEYİM HİS İSTE..AYYY ÇOOOK MUTLUYUM..İÇİM KIPIR KIPIR OLDU:)))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. sevtap inan bana bu günlüğü yazmaya karar vermemin tek sebebi, birilerine cesaret verme ihtimalimdi. yazmaya başlarken sonunda mutlu bir haber alıp almayacağımı bilmiyordum ama belki birileri okur da kendinden bir şey bulur, mutlu olur, ya da hüznüne ortak olabilirm diye düşünüyordum. şimdi görüyorum ki amacına ulaşıyor yazılarım. bu yüzden seviniyorum.
      duam o ki bu hbaeri bekleyen herkes en yakın zamanda alsın, sevinsin, ağlasın, zırlasın.. :)

      bebeğim henüz doğmadı, cinsiyetini söylemeyeyim heyecanı kaybolmasın ;)

      Sil
  10. O kadar mutlu oldum ki adımı yazmayı unutmuşum Bu arada ben Sevtap:))

    YanıtlaSil
  11. Dilek hanım dizi senaryosu yazsanıza kuzum siz :)) öyletatlı bir yerde bırakıyosunuz ki, bir uffff çıkıyor ağzımdan.. siz gibi, hikayenizi okurken sevinçten ağladım bende :) tebrik ederim :)

    YanıtlaSil
  12. gelen dizi senaryosu tekliflerini değerlendiriyorum burcu :) aslında kasıtlı yapmıyorum.konunun akışı öyle oluyor genelde. :)

    YanıtlaSil
  13. çok mutlu oldum dilek Allah tamamına erdirsin :))

    YanıtlaSil
  14. Dilek hanım, allah sağlıkla kavuştursun birbirinize. iş yerimdeyim, ağlamamak için kendimi sıkıyorum.
    Ben de 20 haftalık hamileyim!

    Sevgiler

    YanıtlaSil
  15. sağlıklı güzel bir hamilelik diliyorum.

    YanıtlaSil
  16. Umut oldun, tekrar sarılma nedeni oldun, başlamak için sevinç oldun, çok şeyler oldun benim için şimdi bu yazınla Dilek...Sadece %10 anne olma şansım varmış denildiğinde tüm dünyaya kendime bile küstüm, görmezlikten geldim. Bu benim sorunla baş edebilme yönetmimdi. şimdi 31 yaşındayım, acaba şansım olur muyu ciddi ciddi düşünüyorum. Taşın üzerini yosun kaplayıp yaşam yaratan Allahım nasip etsin inşallah... Sağlıcakla bebişine kavuşman için dua edicem, hiç ayrılmamanız çokça da öpüp koklaman iyi evlat yetiştirmen için de. Sevgilerimle...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. sizler benim yazılarımı okuyup ağlıyorsunuz, ben de sizin yorumlarınızı okuyup ağlıyorum.
      boncuk bu umut kesilecek bir şey değil. lütfen yapabileceğin şey her neyse onu yap. ben de gencecik sayılmam. 29 yaşındayım ama hayal edemediğim bir mucizeyle karşılaştım biliyorsun. dilerim sen de bu hayaline kavuşursun.

      iyi dileklerine çok teşekkür ederim ve aynısını sana dilerim. :)

      Sil
  17. Dilek okadar mutluyumki sanki kendim gibisanki cok yakinimdan biri gibi aglayarak okudum:)) her bölüm den sonra okadar dua ettimki. Demek senin tedavin yazmakmis icindeki o tarifsiz aciyi paylasmakmis bunu gordum ben. Ve insallah saglikla kucagina alacaksin evladini uzun yılların hasreti birlikte gecir3ceginiz uzun bir omre donusecek. Seni burdan.kucakliyorum sıkı sıkı:))

    Canan


    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. canan, çok ama çok teşekkür ederim. çok acayip bir şekilde bebek yapım günlüğü yazmaya başladıktan hemen sonra hamile olduğumu öğrendim.

      kucaklamana kucaklamayla cevap veriyorum. allah bana, sana ve bekleyen herkese hayırlı sağlıklı evlatlar nasip etsin.

      Sil
  18. Çok şükür! Harika bir haber Dilek, inan her günlüğü okuyuşumda içimden hep acaba şu anda hamile midir diye geçirip duruyordum, öyle çok sevindim ki... Seninle ağladık şimdi de seninle gülüyoruz, dualarımız hep seninleydi... Allah sağlıkla, hayırla kucağına almayı nasip etsin.

    Gebelik günlüğünü okuyabilecek miyiz peki? güzel haberlerini almak için can atıyorum.

    Sevgiler...

    YanıtlaSil
  19. Boğazım düğümlendi derler ya öyleyim..9 yaşında bir oğlum var, 2.bebeğim için ekim ayında aşılama yapacaklar,herkesin bir hikayesi var hayatta, kiminin mutlu sonla kiminin değil..Yazmaya başladığın günden beri kah ağlayarak kah gülerek okuyorum yazdıklarını.Cümlenin herhangi bir yerinde yollarımız mutlaka kesişiyor seni takip edenlerle..Dilerim bebek isteyen herkes (ben de) kavuşur hayallerine..Eşine söylediğinde tepkisini düşünemiyorum bile..Sevgiyle kal Dilekcim:)

    YanıtlaSil
  20. Merhaba Dilek, seni şansa gördüm, okudum. ben de bebek sahibi olamıyorum, son 6 ay süre verildi, olmazsa tüp bebek öneriliyor. Öyle ki böyle bir zamanda bu siteyi, seni bulmam mucize gibi geliyor.
    Diliyorum bebeğini sağlıkla kucağınıza alırsınız. heyecanla sürecini takip edeceğim. Belki bana da ışık olursun:)
    Sevgilerimle

    YanıtlaSil

Yorumunuz için teşekkür ederim

Bebek Yapım Bakım Onarım

Bebek Yapım Bakım Onarım