18 Haziran 2012 Pazartesi

Bir Üçüz Hikayesi

Cennet, biz anaların ayakları altında garantiyken bazılarımızın hem elleri hem ayakları hem kolları hem de bacaklarının emrine amadedir. En azından öyle olmalıdır... Çünkü; inanmazsınız ama aramızda bir seferde 2'den fazla bebek dünyaya getirebilen, getirmekle kalmayıp yetiştirebilen analar var! Bu analardan üçü ile tanışmış ve arkadaş olmuş olmanın gururu ile bugünü Sema ile yapmış olduğum bir röportaja ayırıyorum. İyi okumalar...


Hamile olduğunu kaç haftalıkken öğrendin? Neler hissettin?
Beklentide olduğumuz için hemen test yaptım ve 4.hafta dolmadan öğrenmiş oldum. Sonucun bu kadar erken belli olması aklıma şüphe düşürdü "ikiz falan olmasın sakıınnnn!" diye :) Sevinç ve bu merakla bekledik ultrasonda görünene kadar...

Planlı bir gebelik miydi?
Evet planlıydı. Bazı kadınsal sağlık problemleri yüzünden tedavi görüyordum zaten.

Hamile kalma süreci nasıldı? 
Bazı rahatsızlıklarım yüzünden tedavi gördüm. Bu üç bebek de o ilaçların yan etkisi. Ben "yan etki" demiyorum çocuklarıma, ilacın prospektüsünde yazıyordu "çoğul gebelik riskini arttırır" diye. Tabi o zamanlar çoğul gebeliğin bir "risk" olduğunu da bilmiyordum:)

Üçüz taşıdığını ne zaman öğrendin? Neler hissettin? Eşinin tepkisi ne oldu?
İlk doktora gidişimizde ikizimiz olacağını öğrendik. Ben oracıkta hüngür hüngür ağlamaya başladım. Doktor ve hemşireler "sevinç gözyaşları herhalde" dediklerinde "haaayyıııııırr ben ikiz falan istemiyorrruuuuum" diye zırladım :) Hatta o kadar çok üzülüp ağladım ki eşim "istersen birini aldıralım" demek zorunda kaldı. Tabii ki öyle birşey yapmazdım. Bir kaç hafta ikiz düşüncesine alışmaya çalışırken bir sonraki kontrolde bebek sayısı üçe çıktı! Bu sefer çenemi kapatıp kaderime boyun eğmeye karar verdim, bir dahaki kontrolde sayı 4'e çıkar diye korktum:)) 

Şaka bir yana ilk öğrendiğimde ciddi bir bunalım yaşadım. İkiz haberinde bile günlerce ağlamıştım, üçüz haberi dünyamı başıma yıktı, haftalarca yatak döşek hasta yattım, kendimi eve kapattım kimseyle görüşmedim. Feci bir depresyondu... Eşim de en az benim kadar şaşkın ve üzgündü ama onun rolü sürekli beni teselli etmek oldu. Bir süre sonra durumu kabullenip normale döndüm. Ama hamileliğim korkular, endişeler içinde geçti.

Çevrenizdekiler üçüz doğuracağını duyduklarında nasıl karşıladılar?
Tabii ki herkes için büyük şok oldu. Ben büyük bir depresyonda olduğum için beni teselli etmeye çalıştı yakınlarım. Ama ortak payda, herkesin gözündeki o acıma duygusu beni daha da aşağı çekti hamileliğim boyunca.

Hamileliğin nasıl geçti? Çok sıkıntı yaşadın mı?
Hamileliğim (psikolojik gelgitlerin dışında) şaşırtıcı bir biçimde oldukça rahat geçti son aylara varana kadar. Bulantım bir iki hafta kadar kısa sürdü. Hareketlerimi kısıtlayan bir durum olmadı. Yalnız sürekli olarak şiddetli kasık ağrıları yokladı hamilelik boyu. Sıcak su torbası en yakın arkadaşım oldu. Son aylar ise gerçekten çok sıkıntılıydı, yürüyemez, oturamaz, kalkamaz olmuştum. Yattığım zaman bile geçmeyen bir sırt ağrısıyla ağlıyordum her gece.

Hamileliğin boyunca yardımcın var mıydı?
Bir iki kez temizlik için yardımcı çağırdım. Onun dışında yardımcım olmadı. Yaşadığım şehirde ailem, arkadaşım yoktu zaten. 5.aya kadar her işimi kendim yaptım, kendimi ne ev işlerinden ne de gezmelerden alıkoymadım. (Erken doğuma bu sebep olmuş olabilir diye kendimi suçlarım hala) Son aylarımda eşim çok yardımcı oldu.

Kaç kilo aldın?
İlk 3 ay 3 kilo verdim. Sonrasında da çok yavaş kilo aldım. 7.ay sonunda doğum yaptığımda 12 kilo almıştım.

Bebekleriniz ne zaman dünyaya geldiler? Kaç haftalık doğdular?
Bebekler 7.ayın sonunda 32. haftada 1500'er gram, 42 cm olarak dünyaya geldiler. İki oğlum ve bir kızım oldu.

Doğum nasıl oldu? Zorlandın mı? Sonrası nasıldı?
Beklenen zaman değildi. Ama yine son 1 haftadır içimde korku başlamıştı, sürekli erken doğum belirtileri nelerdir diye araştırmaya başlamıştım. O gün ayağa kalktığımda yürüyemez hale gelmiştim. Ayaklarımı kaldıramıyordum sürüyerek yürüyorudum, ama sancım yoktu. Eşim işten gelene kadar uzandığım yerden kalkmadan, tv izleyerek, örgü örerek bekledim. O gelince doktoru aradık, NST için çağırdı. Ben doğum yapacağımı hiç düşünmeden elimi kolumu sallaya sallaya gittim hastaneye. Olan oldu... Doğumun başladığını söylediler. Ama hala ağrım sancım yoktu, sadece yürüyemiyordum. Herşey çok hızlı gelişti, doktorum apar topar evinden geldi, anestezi ekibi hazırlandı, ben ne olduğunu anlamaya çalışırken etrafımda bir doğum hazırlığı başladı. Sonra haftamın çok düşük olduğunu ve hastanede boş kuvöz olmadını söyleyerek beni başka bir hastaneye sevkettiler. Ambulansta sallana sallana, bağıra çağıra diğer hastaneye vardık.

Diğer hastaneye varışınız nasıl oldu?
Orada doğum ekibi çoktan hazırlanmış acil kapısında beni bekliyordu zaten. Bir tek ben hazır değildim! Elim ayağım titreye titreye "ben genel anestezi istiyorum" diye yalvardım. Bunun için durumumun müsait olmadığını anlattılar. Mecburen epidural anesteziyi kabul ettim. Kesip biçmeye başladıklarında "durun ben hissediyoruuuuum" diye bi çığlık kopardım. Biraz daha beklediler. Tekrar işe koyulunca, ben yine "hissediyoruuum"lara başlayınca en iyisi uyutalım da kurtulalım şundan demiş olmalılar ki gerisini hatırlamıyorum:) O an gerçekten hissettim mi yoksa dokunuşları psikolojik olarak acı mı sandım hala bilmiyorum.

Bebekler nasıllardı?
Doğum sırasında bebeklerden birinin solunumu durdu, onu apar topar yoğun bakıma götürüp cihaza bağladılar. Diğerleri kendi başlarına nefes alabiliyorlardı. Sonuçta hepsi yoğun bakıma girdiler.

Ben ameliyattan müthiş acılar içinde uyandım. Ayağa kalktığımda o kör testereyle kesiliyormuşum hissi veren acıyı ömrüm boyunca unutamam.

Bebeklerini gördüğünde neler hissettin?
Bebekleri ertesi gün görebildim. Çok küçük doğdukları için neyle karşılaşacağım konusunda çok endişeliydim. Dünyadan habersiz, her yerlerinden kablolar, hortumlar çıkan bebeklerimi çaresizce kuvözde yatarken gördüğümde her anne gibi çok duygulandım. Ama en çok üzüldüğüm üçünü de koskoca yoğun bakım ünitesinin 3 ayrı köşesine yatırmış olmalarıydı. Niye yanyana değiller diye çok ağladım.

Ne zaman eve geldiler?
Hepsi, kiloları düşük olduğu ve emme refleksleri olmadığı için 1 ay kuvözde kaldılar. Doğum sırasında solunumu duran oğlum ilk 1 hafta ciddi hayati tehlike atlattı. Bir kaç kez kan gazı değerleri düştü, hızla kilo verdi. Çok şükür sonrasında da hızla toparlandı, şimdi diğerlerinin abileri gibi duruyor:)
O süre boyunca her gün zırıl zırıl ağlasam da, lohusalığım süresince orada kalmalarının benim için aslında ne büyük bir nimet olduğunu, onlar eve geldikten sonra anlayacaktım:)

Emzirebildin mi?
Evet emzirdim, çok da düşkünlerdi, kucağımdan bebek eksik olmadı hiç, biri gitti, biri geldi. :) Ama kızım 4. ayda, oğlanlar bir hafta önce (7. ayda) bıraktılar. Yorgunluk ve uykusuzluktan sütüm yok denecek kadar azaldı artık. Onlar da umudu kesip bıraktı.

Bebekler dünyaya geldikten sonra hayatın nasıl değişti?
Cevabı o kadar çok ki, bu soruyu sorduğun için pişman olabilirsin:) Şimdi gülümseyebilsem de hayatımın kabus gibi bir dönemini anlatıyorum...

  • Doğumdan sonra hayatım birden resmen tepetaklak oldu. Hergün süt sağıp bebeklere götürdük. Bebeklerden durumu ağır olanını başka bir hastaneye göndermişlerdi. Hergün iki hastane ve ev arasında, o ağrılı durumda mekik dokuyup durdum. 
  • Asıl kıyamet eve geldikleri zaman koptu. İlk önce adaptasyon zorluğu(!) yaşamamam için ikisini taburcu ettiler. Ben o gecenin sabahında "Allah'ım benim hayatım bundan sonra böyle mi olacak, ben ne yaptım ki böyle bir cezayı reva gördün" diye hüngür hüngür ağladığımı hatırlıyorum. Bir kaç gün sonra üçüncü de geldi eve. Annem, ben, eşim ve bakıcımız 3 bebeğin kurbanı olmuştuk. Hayatımız kelimenin tam anlamıyla karardı; her gece toplam sadece 1-2 saat uyuyabiliyorduk. Bebekler çok çok çok sorunluydu, durmadan ağlıyorlar ve uyumuyorlardı. Üstüne bir de kolik eklendi. Hem de hepsi birden! Emzirme yarışında da tükenmeye başlamıştım. Sütüm olsun diye yiyecek bişeyler hazırlayıp yeme stresi de cabası. Yaşamıyor, sürünüyorduk resmen. Bebeklerimizi çok seviyorduk ama onlara yetmiyor, yetişemiyorduk. ÇOK MUTSUZDUK! 
  • Bu kadar yorgunluk, uykusuzluk ve stres yüzünden benim sağlık sorunlarım baş göstermeye başladı. Önce 1 ay süren, bütün vücudumu kaplayan ve beni ağlatan felaket bir alerji çıktı ortaya. Ne kadar doktor gezdiysem sebep bulunamadı. En son narkozdan olabileceği kanısına varıldı.
  • O yeni geçmişti ki çok çok ağır bir göz enfeksiyonuna yakalandım. Doktor beni gördüğünde şoka girdi. Gözlerimin içindeki beyaz kısım kıpkırmızı kesilmişti ve içinde  binlerce iğne varmış gibi yanıyordu. Kucağıma emzirmem için bir bebek getiriyorlar, ben hangisi diye gözümü açıp bakamıyordum bile. O acıya dayanamayıp bağıra bağıra ağlıyordum. 1 ay kadar da o sürdü.
  • Zaman geçtikçe bebekler daha sorunlu hale gelmeye başladılar. Uykusuzluk dayanılmaz bir noktaya vardı. Sabah bakıcı gelince annemle ben bebekleri bakıcıya teslim edip koşa koşa yatmaya gidiyorduk ama yarım saate kalmadan bebeklerin canhıraş feryatlarıyla uyanıyorduk, bakıcı tek başına yetişemiyordu doğal olarak.
  • Kolik sorunu yüzünden defalarca kez acillere taşındık. İlacından bitkisel kürüne, hacısından hocasından muskasına kadar denemediğimiz yöntem kalmadı bebeklerin uykusuzlukları, huysuzlukları ve ağlamaları için... Ama hiçbiri fayda etmedi. Artık konuşmayı beceremez,cümle bile kuramaz hale geldik hepimiz. Perişan haldeydik.
  • Prematüre oldukları için sürekli doktor kontrolleri vardı. Üç bebekle evden çıkmak, o huysuz bebekleri dışarda zaptetmek tarif edilir gibi değil!
  • Sindirim sistemleri iyi gelişmediği için bebek reflüsü vardı hepsinde. Sürekli kusuyorlardı. Günde kaç kez üst değiştirdiğimizin, makine çalıştırdığımızın haddi hesabı yoktu. Kusmaları yüzünden isyan etme noktasına gelmiştim. Gittiğimiz her doktor beklemek ve sabretmek zorunda olduğumuzu söylüyordu. (Bu problem azalmış olsa da hala devam ediyor, bunun için özel antireflü mamaları yediriyoruz)
  • Bozulan psikolojime hiç girmeyelim bile... Aynalara küsmüştüm. Hızla kilo verdim. Görenler bir de dalga geçer gibi "aaa doğum kilolarını ne çabuk vermişsin" diyorlardı. Günden güne eriyip bitiyordum.

Çok zor aylar geçirmişsin Sema. Şimdi kaç aylık bebeklerin? Biraz rahatladınız mı? 
Şu an 7 aylık bebeklerim ve bu sorunlar yeni yeni azaldı, bebeklerim normal bebeklere benzediler ve biraz nefes alabilmeye başladım. Aklımı nasıl kaçırmadığıma hayret ediyorum :) 

Senin yaşadıklarına benzer sıkıntılar yaşayan tanıdıkların var mı?
Bu sıkıntıları yaşayan yüzlerce ikiz ve üçüz annesi (hatta dördüz) anneleri var. Birbirimize bu dertlerimizi anlattığımız, akıl danıştığımız, birlikte çareler bulduğumuz bir grubumuz var facebook'da. Bu sıkıntılı anlarımda derdimi yakındığım ve çokçası çareyi de gösteren, en azından sıkıntımı paylaşan dostlarım var orda. Onlar olmasaydı o süreci nasıl atlatırdım hiç bilmiyorum.

Bebeklerin bakımında yardımcın var mı?
4. ayımızda 5 ay kalmak üzere annemin yanına geldik. En büyük yardımcım annem. Hakkını ödeyemem. Geceleri iki bebekle o yatıyor. Bütün gün her çıldırdığım an imdada koşuyor. Onun kadar sabırlı bir insan daha tanımadım. Ben sık sık sinir krizlerine girsem de beni hemen yatıştırmayı ve ortamı güzelleştirmeyi iyi biliyor. Başka bir yardımcı tutmaya da kesinlikle yanaşmıyor. "Ben evimin içinde başka insanla burun buruna yaşayamam" diyor. Her işe de kendi koşuyor. Ben bütün gün sadece çocuklarla haşır neşir oluyorum. Eve geri döndüğümde çok zorlanacağımdan eminim.

Daha erken anne olmayı tercih eder miydin?
28 yaşındayım. Anne olmak için ideal bir yaş olduğunu düşünüyorum. Evliliğimin 3. yılında hamile kaldım. Tam zamanında bence. 3 yıl için 3 bebek :)

Bugünlerde yaşadığınız sıkıntılar neler?
Şu anki en büyük derdimiz uyku düzensizlikleri, gece sık uyanmalar, sallanmadan uyumamalar... Bütün gün bebek sallıyorum odadan odaya koşup. Bir de mideleri hassas olduğu için beslenme ve ek besin olayını hala düzene sokamadık. Ama yukarıda anlatığım kötü günler çoook şükür geride kaldı ve canımdan çok sevdiğim yavrularımla hayatın tadını çıkarabilmeye başladım.

Günler her ne kadar koşturmacalı geçse de, bizi gören yakınlarımız hala nasıl ayakta kalabildiğimize akıl sır erdiremese de, bu tempoya galiba alıştım ben. Onlar eskaza aynı anda uyurlarsa -ki çok nadir bir durum bu- ne yapacağımı şaşırıp uyanmalarını beklemeye koyuluyorum :) Onlarla yaşamak çok çok çok zor ama bir o kadar da eğlenceli. İyi ki üçü de var hayatımda!

Dördüncü bebek de gelsin mi:)
"Haaaaaayıııııııır" demem gerek aslında di mi? Bazen şaka yollu "bunlar okula gidince yapıcam bi tane daha, tek bebekli hayatı merak ediyorum" diyorum, annem de eşim de lafı ağzıma tıkıveriyorlar, dayak yemediğim kalıyor :) Fantastik bir istek mi bu, iş ciddiye binse ister miyim istemez miyim, bilmiyorum tabii ama şimdilik 3 tane yetip artıyor. Allah isteyenlere nasip etsin...

Son olarak neler söylemek istersin?
"Şimdi iyi zamanların, hele bi emeklesinler, dişleri çıksın, yürüsünler, koşsunlar, okula gitsinler, ergenliğe girsinler, evlenmeye kalksınlar.... " diye uzayıp giden çileli felaket senaryolarını her fırsatta gözüme sokan felaket tellalı insanlara bir çift sözüm var: Evet çok yoruluyorum, sinirleniyorum, bol bol da şikayet ediyorum. Ama mutluyum. Çocuklarım da, dertleri de başımın tacı. İzin verirseniz "bu iyi zamanlarım"ın tadını çıkarmak istiyorum, destek olduğunuz yok, köstek de olmayın lütfen...

Çok teşekkürler Sema... Bu röportaj aşağıda fotoğrafını gördüğünüz 3 şahane bebeğe ithaf edilmiştir:)



14 yorum:

  1. bir solukta okudum ve biricik oğlumun uymadığı huysuzluk yaptığı günlerde sinirlendiğim için utandım :) çünkü bunlar Emre *3 :) uzaktan çok hoşuma gider ikiz yada üçüz anneleri, onların eğlenceli halleri, bazen derim ne güzel hepsi bir büyüyor ama birde işin öbür yüzü varmış.Tebrik ediyorum bu süper anneyi :)

    YanıtlaSil
  2. semacım evet zor zamanlar yaşamışsın ama dediğin gibi onlar bizim başımızın tacı hiç kimse ne yaşadığını nasıl yaşadığını bilmeden anlamsız yorumlar yapabiliyor ama onlara gülüp hayır herşey yolunda sıkıntı yok demeyi öğrenmek lazım çünkü biz mızıldandıkça yanımızda olmaktan ziyade dahada çok yorum yapıp altta bırakmaya çalışıyorlar . ben en çok küvezde yanyana yatmama olayına resmen ağladım diyebilirim çünkü ilk akla gelen ocuklarla ilgili o oluyor aman ayrılmasınlar , aman hak geçmesin bir bardak sütü bile çizgisine kadar eşitlemeye çalışıyoruz hepimizi . allahımda bunları görüyor inşallah hayırlı evlat yetiştirerek alırız bu mükafatımızı . ailenle çok çok güzel , sağlıklı ve mutlu günler geçirirsin inşallah . ve hatıra olarak kalır sadece yaşadığın bütün bu olumsuzluklar arzu (tria)

    YanıtlaSil
  3. teşekkür ederim arzucum benimle aynı kaderi paylaşan biri olarak çok güzel ozetlemissin. allah kimseye evlatlarinin acisini göstermesin...

    YanıtlaSil
  4. çok teşekkürler :)

    YanıtlaSil
  5. Gerçekten Allah'tan kolaylıklar diliyor ve tebrik ediyorum sizi. Tahmin bile edemiyorum yaşadıklarınızı, sabır ve güç diliyorum sizin için:)

    Annelerin hakkı ödenmez valla, ilerde bizim bebeler de bizim için böyle desinler. Siz şimdi evlatlarınız için fedakarlıklarda bulunuyorsunuz, anneniz de kendi evladı için hala devam ediyor fedakarlığa. Benimki de aynı. Allah başımızdan eksik etmesin.

    Herşey bir yana da, Allahım ne kadar da tatlılarmış bebeler. Maşallah onlara...

    YanıtlaSil
  6. merakla okudum.ben eşim istiyor diye 2 isteyen biriyim ve çok şükür duam kabul olmadı.fotoda çok şirinler ama düşünmek bile istemiyorum.Rabbim 3 evlada sağlık sversin.

    YanıtlaSil
  7. Sevgili 3bebe1arada,
    Doğumdan sonraki yaşadıklarını okurken gözlerim doldu. Çok zor günler geçirdiğine eminim. Üçünün birarada olduğu görmek (ben fotoğrafı görüyorum :)) dünyaya bedeldir. Sevgiler,
    Gökçe

    YanıtlaSil
  8. Ah..biz o zaman anne bile sayılmayız Eren:))

    Şaka bir tarafa şenlikli bir ev hali olduğunu düşünüyorum. 3 tane bebekle zor ama keyifli bir hayatı olur insanın, ama elbette yeterli akıl sağlığıyla:)))

    Sema'ya kolaylık ve bol keyif diliyorum:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben de senin gibi düşünüyorum Tanya. Zordur ama eğlencelidir de aynı zamanda. En azından olacaktır:)

      Değil mi Sema?

      Eren

      Sil
  9. Çok teşekkür ederim. Evet kesinlikle katılıyorum (bunu deyince arkasından "ama gülmekten" diyesim geliyo :))) Gerçekten çok zor ama bir o kadar keyifli bir hayat.(gitgide öyle olmaya başladı çok şükür)Azönce bebelerimin günlüğünü yazarken de yazdım şunu, sanırım bebeklerden geri bildirim almaya başladıkça keyfi arttı, zorluklar daha tolere edilir oldu...

    YanıtlaSil
  10. Paylaşımlarınız işimizi gördü ve sık sık bloğunuzu takip etmeye başladık.Asp tasarim firması olarak paylaşımlarınızın devamını bekliyoruz.

    YanıtlaSil
  11. müthiş bir röportaj olmuş ,allah sana kolaylıklar versin sevgili anne , yaşadıklarını öyle güzel özetlemişsinki bundan sonra hiç yakınmamaya karar verdim :)

    YanıtlaSil
  12. yıllardır çocuğum olmadığı için arayı kapatırım düşüncesiyle bana ikiz hatta üçüzüm olsun diye edilen dualara bir kez bile amin demediysem sebebi bu ropörtajlardır. :) allah kolaylık versin. ama sıkıntılı sürecin geri de kaldığını keyifli dönemin başladığını düşünüyorum. bundan sonra her gün daha güzel ve kolay gecsin inşallah. üçüzleri öperim pek de tatlılar.

    dilek

    YanıtlaSil
  13. Merhaba ben sevil 22 yasindayim 4 yillik evliyim ve ucuz hamileyim bizde ilk ogrendigimizde soka girdik suan 11 haftalik gebeyim ve oyle seyler soyluyolarki korkuyorum birini almaktan bahsettiler ama ben boyle biseyi yapmak istemiyorum allahim guc verir bana insallah saglikli uc tane bebegim olur.

    YanıtlaSil

Yorumunuz için teşekkür ederim

Bebek Yapım Bakım Onarım

Bebek Yapım Bakım Onarım